Doorgaan naar hoofdcontent

Filmrecensie Captain Fantastic



Een uur geleden zat ik nog in de bioscoop, bij theater Springhaver in Utrecht. Samen met een vriendin keek ik naar de film Captain Fantastic. Beide hebben we een Cinevillepas aangeschaft, waardoor we 'gratis' naar de film kunnen in het filmhuis.
Ja, ik weet het. Ik heb ook al de museumkaart, waarom nog zo'n pas? Nou, kijk naar buiten. Wil je nog beter weer om een filmpje te pakken? Ik weet zeker dat ik er veel gebruik van ga maken. Bovendien kunnen we én vaker samen gaan, omdat we allebei zo'n pas hebben, én ik kan vaker in mijn uppie naar de bios. Dat is echt iets wat ik iedereen kan aanraden. Daar heb ik het nog wel een andere keer over.


Maar goed, we gingen dus naar Captain Fantastic. Ik had eerst al een beschrijving gelezen over de film en het leek me een goed plot. Een vader (Viggo Mortensen) voedt zijn 6 kinderen op in de natuur, buiten de maatschappij. Natuurlijk stuiten ze op problemen, maar ik ga niet verklappen wat er verder gebeurt. Helaas was mijn beleving al deels verpest, omdat ik van tevoren een trailer van de film bekeek. Nooit. Doen. Het leek alsof ik de halve film al had gezien en precies wist welke scènes zich zouden aandienen. Dat dacht ik tenminste van tevoren.

In de bios zelf, was ik daar helemaal niet meer mee bezig en zat ik er helemaal in.
Het is erg bijzonder om te zien welke standaarden en normen de vader zijn kinderen mee geeft en hoe hij hen zelf erg wereldwijs maakt, ondanks hun afstand tot de wereld in het dagelijks leven. Op het eerste gezicht leek het wel even de Von Trapp familie, zo welopgevoed en in het gareel zijn de kids. Maar al snel wordt duidelijk dat ze juist erg uniek zijn en zelf nadenken over wat wel en niet goed is voor ze.



Ok, het lijkt door mijn beschrijving misschien alsof het een of andere Disneyfilm is, maar het heeft juist een erg maatschappijkritische boodschap en gaat niet zomaar over het gezinsleven. Wat is je plaats in de maatschappij? En hoe vervul je die op jouw unieke manier? Welke manier van leven is 'goed'? En hoe is de verhouding tussen kinderen en volwassenen daarin?

Allemaal vragen die oprijzen bij het zien van deze film. Daarnaast is het gewoon een mooi verhaal met prachtige beelden van de natuur. En de acteerskills van Viggo mogen er ook zeker wezen.


Reacties

Populaire posts van deze blog

I believe in... Audrey Hepburn

73.       Alle films met Audrey Hepburn kijken (2/29).

In mijn to-do lijst heb ik opgenomen dat ik alle films van Audrey Hepburn wil zien. Ik denk dat de meesten wel weten wie zij was, maar voor de enkelen die haar nog niet kennen, hier een korte beschrijving.




Audrey was een Nederlands-Britse filmster in de jaren '50 en '60 die vooral romantische films maakte. Het was in de tijd van de zwart-wit films en ze was een groot icoon destijds. Vooral op beauty- en fashiongebied. Dit is ze voor velen nu nog steeds. Zo ook voor mij.
Ik vind haar echt een klassieke schoonheid die naast door haar looks ook een grote indruk achterlaat door haar sprankelende persoonlijkheid. Ze is iemand die vooral rollen speelt van onafhankelijke, sterke, maar echt vrouwelijke vrouwen. Ze weet wat ze wil en ook hoe ze dat kan krijgen en vaak gebruikt ze mannen om gedaan te krijgen wat ze wil. Ze windt ze zo om haar vinger door haar ietwat naïeve, maar positieve en vrolijke voorkomen. Ze heeft ook iets mys…

All by myself: alleen leuke dingen doen

Voor de tweede dag op rij ging ik vandaag naar de bioscoop. Weer Springhaver, dit keer alleen. Wat houdt me tegen? Ik heb een vrije dag, geen afspraken gepland, een Cinevillepas, alle ingrediënten zijn aanwezig. Volgens mij is dit al zeker de derde keer dat ik alleen naar de bios ga, en dat bevalt me goed.

Ik was trouwens in het begin helemaal alleen, maar daarna kwamen er nog twee mensen in hun uppie de bios in. Zo vreemd is het tegenwoordig niet om dit soort dingen alleen te doen. Sterker nog; het lijkt wel een rage te worden. Menig vriendin heeft het erover: "Ik ben dit weekend alleen in een café koffie gaan drinken", "Voor we samen gaan eten, ga ik vast alleen in het restaurant zitten. Ja, wel met een boek hoor", "Ik heb een vakantie geboekt naar Tenerife, alleen."
Allemaal voorbeelden van dames die ook plezier willen hebben, zonder genoodzaakt te zijn gezelschap op te trommelen.

In het begin is het ongemakkelijk, maar daarna voelt het als een overwi…

Nostalgie: Ally McBeal

In mijn eerste studentenhuis woonde een meid naast mij, waar ik het goed mee kon vinden. Ik was psychologiestudente, zij zat op de Hogeschool voor de Kunsten en was al druk bezig voor meerdere opdrachtgevers. Inmiddels is ze een succesvolle kunstenares.

Anyway, tijdens de avonden dat ik alleen op mijn kamer zat, kwam ze regelmatig langs om te kletsen, of klopte ik even bij haar aan voor een praatje. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze Ally McBeal keek en ik vroeg of ik ook een keer mee mocht kijken. Sindsdien werd het bijna een soort ritueel: Ally McBeal kijken met een grote beker thee.


Ik was er heel blij mee! Het was super gezellig en ik had een nieuwe coole serie ontdekt.
Tenminste, nieuw is hij niet. De serie draaide van 1997-2002 (ik keek hem toen in 2006) en als ik de afleveringen nu terug kijk, zie je gewoon hoe verouderd de mode is en hoe slecht de beeldkwaliteit. Zo anders dan de series van nu! Maar dat vind ik eigenlijk juist leuk.

Voor de mensen die niet uit de j…