woensdag 14 december 2011

Black Swan

           9. Vijf keer naar het filmhuis (1/5)


Laten we het onderwerp even bij dansen houden.
In het vorige stuk tipte ik al even dat ik wat zou laten horen van mijn eerste gogo dance les. Die gaat nog even uitgesteld worden, want de lessen gaan voorlopig nog even niet door.

Wel wil ik iets vertellen over waar ik al een héle tijd geleden (volgens mij was het februari) geweest ben. Black Swan.
Dit is terecht een filmhuisfilm ook al komen daar vaak de wat meer onbekendere films. Ik denk dat het mooi is dat ook hollywoodfilms in het filmhuis komen, juist om meer mensen daar naar toe te trekken en ze wellicht warm te maken voor ook wat minder voor de hand liggende verhalen. Zoals je in het filmpje hierboven kunt zien, is Black Swan een heftige, passionele film. Weer over dans, hoe kan het ook anders als ik er heen ga :)

In iets meer dan een minuut kun je zien wat er allemaal gebeurd. En dat is niet weinig. Al kan de sfeer die er in de film hangt niet goed weergegeven worden in zo'n klein stukje. Het is met recht een psychologische thriller waarbij ik echt niet met een fijn gevoel de bioscoop verliet, wat uitzonderlijk is voor mij.
Normaal gesproken vermijd ik horrors en de wat 'engere' thrillers als de pest, omdat ik gewoon een hekel heb aan dat angstaanjagende gevoel met die adrenalinerush die je krijgt wanneer er veel schrikmomenten in een film zitten.
Sommige mensen zoeken dit gevoel juist op en vinden horrors fantastisch, maar ik zit er écht niet op te wachten. Noem me een watje, noem me een pussy, maar ik richt me liever op de leuke dingen in het leven, óók in films :)


Toch intrigeerde mij de verhaallijn van de film enorm, naast uiteraard het dansaspect. Vanuit mijn studie-achtergrond en werk was ik heel benieuwd naar hoe ze een psychose (want dat was het volgens mij) van de hoofdpersoon hebben vertolkt op het doek. De hele film door voel je een dreigende, grimmige sfeer maar je blijft je steeds afvragen wat er nou werkelijk aan de hand is. Natalie Portman is echt een kei wat mij betreft hier en laat je ervaren hoe het is om 'gek'  te worden. Het camerawerk is daarbij ook echt subliem, want je voelt je af en toe net zelf psychotisch als je in de bioscoopzaal zit. Al met al geen standaardfilm, maar een film die echt indruk heeft gemaakt en waarbij ik nog een tijdje onder de indruk bleef. Dat is vaak het mooie en kenmerkende aan filmhuisfilms; dat het meer met je doet dan je alleen een paar uur plezier en ontspanning geven.

maandag 12 december 2011

Laat me... dansen!

6.         Naar 3 dansvoorstellingen gaan (2/3).



Zoals sommigen van jullie misschien weten ben ik echt een enorme fan van het programma So You Think You Can Dance. Het is echt super awesome! Elke keer zat ik op zondagavond klaar voor de nieuwe show en alle emoties kwamen los: passie, blijdschap, tranen en een gróóóte glimlach :D

Helaas is het alweer voorbij.. De winnaar is gekozen en we moeten weer wachten tot volgend jaar (of tot The Ultimate Dance Battle natuurlijk!).

In de tussentijd vermaak ik mij graag met het kijken naar échte dans, van dichtbij. Nu was SYTYCD nog niet voorbij, ik denk dat we nog 3 afleveringen te gaan hadden, toen ik naar de dansvoorstelling van Isabelle Beernaert ging: Ne me quitte pas.
Isabelle was een van de choreografen van het programma en naar mijn mening had zij meestal de mooiste, meest ontroerende choreo's die je echt raakten. Dat moest ik natuurlijk live gaan zien!

Ne me quitte pas was echt verbluffend! De emoties die de dansers op het toneel vertolkten in de dans kwamen echt recht uit het hart en vonden hun weg naar het mijne. Ik kon het serieus niet droog houden en ik leefde helemaal mee met de hoofdpersonen van het verhaal.
Vaak vertelden ze op tv dat er een bepaalde verhaallijn achter een dans zat, maar kon ik die niet altijd herkennen in het stuk. In dit geval was het verhaal echter zo mooi uitgebeeld dat je het gewoon voelde. En dat is wat dans is. Dans is emotie in kunstvorm en ik ben super blij dat ik dit stukje kunst heb mogen voelen. En Laurent Flament zien dansen was natuurlijk ook niet onprettig. En een leuk extraatje: Diamond Dan Karaty Himself was aanwezig! Wat een mooie miniatuur is het toch :P

Echt, ik raad iedereen aan die nog nooit naar een dansvoorstelling is geweest om dat een keer uit te proberen. Ook al houd je er niet van, het zal je op de een of andere manier toch bewegen of je in elk geval een moment van pure passie laten zien.

Het is in ieder geval mijn passie en ik blijf dansen tot mijn knieën vervangen moeten worden en ik rondloop met een kunstheup. Zelfs dan kan ik denk ik niet stilzitten bij muziek. Wat ben ik blij dat ik kan en mag dansen in mijn land! Want ik besef me dat er veel mensen zijn die het door lichamelijke beperkingen niet kunnen of het door restricties van cultuur of geloof niet mogen. Kijk maar naar Meysam, een van de finalisten van SYTYCD die vanwege zijn Afghaanse afkomst (en waarschijnlijk moslimachtergrond) niet mocht dansen als man. Ik ben toch errug blij dat hij heeft doorgezet en mij (en vele anderen) heeft laten genieten van zijn dans.

Binnenkort... verslag van mijn eerste les Gogo dance!