Doorgaan naar hoofdcontent

Black Swan

           9. Vijf keer naar het filmhuis (1/5)


Laten we het onderwerp even bij dansen houden.
In het vorige stuk tipte ik al even dat ik wat zou laten horen van mijn eerste gogo dance les. Die gaat nog even uitgesteld worden, want de lessen gaan voorlopig nog even niet door.

Wel wil ik iets vertellen over waar ik al een héle tijd geleden (volgens mij was het februari) geweest ben. Black Swan.
Dit is terecht een filmhuisfilm ook al komen daar vaak de wat meer onbekendere films. Ik denk dat het mooi is dat ook hollywoodfilms in het filmhuis komen, juist om meer mensen daar naar toe te trekken en ze wellicht warm te maken voor ook wat minder voor de hand liggende verhalen. Zoals je in het filmpje hierboven kunt zien, is Black Swan een heftige, passionele film. Weer over dans, hoe kan het ook anders als ik er heen ga :)

In iets meer dan een minuut kun je zien wat er allemaal gebeurd. En dat is niet weinig. Al kan de sfeer die er in de film hangt niet goed weergegeven worden in zo'n klein stukje. Het is met recht een psychologische thriller waarbij ik echt niet met een fijn gevoel de bioscoop verliet, wat uitzonderlijk is voor mij.
Normaal gesproken vermijd ik horrors en de wat 'engere' thrillers als de pest, omdat ik gewoon een hekel heb aan dat angstaanjagende gevoel met die adrenalinerush die je krijgt wanneer er veel schrikmomenten in een film zitten.
Sommige mensen zoeken dit gevoel juist op en vinden horrors fantastisch, maar ik zit er écht niet op te wachten. Noem me een watje, noem me een pussy, maar ik richt me liever op de leuke dingen in het leven, óók in films :)


Toch intrigeerde mij de verhaallijn van de film enorm, naast uiteraard het dansaspect. Vanuit mijn studie-achtergrond en werk was ik heel benieuwd naar hoe ze een psychose (want dat was het volgens mij) van de hoofdpersoon hebben vertolkt op het doek. De hele film door voel je een dreigende, grimmige sfeer maar je blijft je steeds afvragen wat er nou werkelijk aan de hand is. Natalie Portman is echt een kei wat mij betreft hier en laat je ervaren hoe het is om 'gek'  te worden. Het camerawerk is daarbij ook echt subliem, want je voelt je af en toe net zelf psychotisch als je in de bioscoopzaal zit. Al met al geen standaardfilm, maar een film die echt indruk heeft gemaakt en waarbij ik nog een tijdje onder de indruk bleef. Dat is vaak het mooie en kenmerkende aan filmhuisfilms; dat het meer met je doet dan je alleen een paar uur plezier en ontspanning geven.

Reacties

  1. Hey! Ik zie net je berichtje op twitter en ik verbind even wat puntjes...Jij bent dus MindofMine? dat wist ik niet? Ik dacht dat het gewoon een meisje was, die ik niet kende, ahahahha. Heb je dat nooit gemerkt aan mijn antwoorden?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ah vandaar je wilt het een beetje anoniem houden. Nou, ik had al wat stukjes van je blog gelezen, en vond het heel leuk en herkende veel dingetjes! Daarom vond ik het leuk om je doelen te volgen, terwijl ik bijna geen andere blogs volg buiten art en fashion blogs. Dus echt grappig! haha. Gaat het verder allemaal goed met jou?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De film gaat over seksueel misbruik door haar moeder. Ik werd er echt een beetje onwel van :S

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Over seksueel misbruik door haar moeder? Dan heb ik de film echt heel anders begrepen. Of ik heb een andere focus gehad omdat ik het meer vanuit een psychiatrisch ziektebeeld zag. In welk stukje heb je dat gezien? Het is ook al een tijd terug dat ik dit heb geschreven en de film heb gezien, dus misschien dat ik me het niet goed herinner.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

I believe in... Audrey Hepburn

73.       Alle films met Audrey Hepburn kijken (2/29).

In mijn to-do lijst heb ik opgenomen dat ik alle films van Audrey Hepburn wil zien. Ik denk dat de meesten wel weten wie zij was, maar voor de enkelen die haar nog niet kennen, hier een korte beschrijving.




Audrey was een Nederlands-Britse filmster in de jaren '50 en '60 die vooral romantische films maakte. Het was in de tijd van de zwart-wit films en ze was een groot icoon destijds. Vooral op beauty- en fashiongebied. Dit is ze voor velen nu nog steeds. Zo ook voor mij.
Ik vind haar echt een klassieke schoonheid die naast door haar looks ook een grote indruk achterlaat door haar sprankelende persoonlijkheid. Ze is iemand die vooral rollen speelt van onafhankelijke, sterke, maar echt vrouwelijke vrouwen. Ze weet wat ze wil en ook hoe ze dat kan krijgen en vaak gebruikt ze mannen om gedaan te krijgen wat ze wil. Ze windt ze zo om haar vinger door haar ietwat naïeve, maar positieve en vrolijke voorkomen. Ze heeft ook iets mys…

All by myself: alleen leuke dingen doen

Voor de tweede dag op rij ging ik vandaag naar de bioscoop. Weer Springhaver, dit keer alleen. Wat houdt me tegen? Ik heb een vrije dag, geen afspraken gepland, een Cinevillepas, alle ingrediënten zijn aanwezig. Volgens mij is dit al zeker de derde keer dat ik alleen naar de bios ga, en dat bevalt me goed.

Ik was trouwens in het begin helemaal alleen, maar daarna kwamen er nog twee mensen in hun uppie de bios in. Zo vreemd is het tegenwoordig niet om dit soort dingen alleen te doen. Sterker nog; het lijkt wel een rage te worden. Menig vriendin heeft het erover: "Ik ben dit weekend alleen in een café koffie gaan drinken", "Voor we samen gaan eten, ga ik vast alleen in het restaurant zitten. Ja, wel met een boek hoor", "Ik heb een vakantie geboekt naar Tenerife, alleen."
Allemaal voorbeelden van dames die ook plezier willen hebben, zonder genoodzaakt te zijn gezelschap op te trommelen.

In het begin is het ongemakkelijk, maar daarna voelt het als een overwi…

Nostalgie: Ally McBeal

In mijn eerste studentenhuis woonde een meid naast mij, waar ik het goed mee kon vinden. Ik was psychologiestudente, zij zat op de Hogeschool voor de Kunsten en was al druk bezig voor meerdere opdrachtgevers. Inmiddels is ze een succesvolle kunstenares.

Anyway, tijdens de avonden dat ik alleen op mijn kamer zat, kwam ze regelmatig langs om te kletsen, of klopte ik even bij haar aan voor een praatje. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze Ally McBeal keek en ik vroeg of ik ook een keer mee mocht kijken. Sindsdien werd het bijna een soort ritueel: Ally McBeal kijken met een grote beker thee.


Ik was er heel blij mee! Het was super gezellig en ik had een nieuwe coole serie ontdekt.
Tenminste, nieuw is hij niet. De serie draaide van 1997-2002 (ik keek hem toen in 2006) en als ik de afleveringen nu terug kijk, zie je gewoon hoe verouderd de mode is en hoe slecht de beeldkwaliteit. Zo anders dan de series van nu! Maar dat vind ik eigenlijk juist leuk.

Voor de mensen die niet uit de j…