maandag 24 oktober 2016

Nostalgie: Ally McBeal

In mijn eerste studentenhuis woonde een meid naast mij, waar ik het goed mee kon vinden. Ik was psychologiestudente, zij zat op de Hogeschool voor de Kunsten en was al druk bezig voor meerdere opdrachtgevers. Inmiddels is ze een succesvolle kunstenares.

Anyway, tijdens de avonden dat ik alleen op mijn kamer zat, kwam ze regelmatig langs om te kletsen, of klopte ik even bij haar aan voor een praatje. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze Ally McBeal keek en ik vroeg of ik ook een keer mee mocht kijken. Sindsdien werd het bijna een soort ritueel: Ally McBeal kijken met een grote beker thee.


Ik was er heel blij mee! Het was super gezellig en ik had een nieuwe coole serie ontdekt.
Tenminste, nieuw is hij niet. De serie draaide van 1997-2002 (ik keek hem toen in 2006) en als ik de afleveringen nu terug kijk, zie je gewoon hoe verouderd de mode is en hoe slecht de beeldkwaliteit. Zo anders dan de series van nu! Maar dat vind ik eigenlijk juist leuk.

Voor de mensen die niet uit de jaren '80 of eerdere decennia komen: de serie draait om Ally, een advocate die werkt bij een advocatenkantoor in Boston. Haar collega's zijn eigenlijk allemaal haar vrienden en één van hen is haar ex, en liefde van haar leven. Daarbij komt dat Ally niet heel standaard is. Ze is een hopeloze romanticus, heeft een erg levendige fantasie en is vooral bezig met zichzelf en haar zoektocht naar de ware liefde. Ze kan haar emoties meestal niet in de hand houden en ziet en hoort af en toe dingen die er niet zijn. Dit laatste wordt vaak op een absurde manier in beeld gebracht. Je moet de serie eigenlijk ook niet te serieus nemen en gewoon genieten van de drama en de humor (zoals de fishisms van Richard Fish). Ally is niet het enige bijzondere personage. Eigenlijk hebben alle medewerkers van Cage & Fish hun eigenaardigheden. In de rechtszaal en daarbuiten levert dit hilarische taferelen op.


Als ik naar de serie kijk, voel ik me eigenlijk onderdeel van de hechte vriendengroep en leef ik echt mee met wat er zich in hun levens afspeelt. Ik zou graag een keer aanschuiven wanneer ze met zijn allen in de bar beneden onder het kantoor zitten en me uitleven op de dansvloer!

Omdat ik in mijn studententijd niet alle afleveringen heb gezien en ook niet allemaal op volgorde, ben ik gewoon opnieuw begonnen. En dat is helemaal geen straf. Inmiddels ben ik bijna door seizoen drie heen. Hierna nog twee te gaan!


Ken jij Ally McBeal? En geeft het jou ook zo'n nostalgisch gevoel, of is deze serie niet aan jou besteed?

zaterdag 22 oktober 2016

Yoga voor de buis

Even een kort berichtje vandaag. Ik vertrek zo voor een heidag/werkuitje en daarna ga ik door naar een salsa feestje in de stad. Misschien vertel ik daar morgen wel meer over..


Wat ik even met jullie wil delen is mijn liefde voor het Youtube kanaal Yoga with Adriene.
Het aantal keren dat ik een echte yogales heb bezocht, met een docent voor mijn neus, mat aan mat met andere 'yogi' zijn op twee, of misschien drie handen te tellen. De meeste yoga technieken heb ik denk ik geleerd van Adriene.

Echt, als je ook maar een beetje interesse in yoga hebt, bezoek haar kanaal. Ze is super relaxed, grappig en eigenlijk ook down to earth. Ze houdt yoga simpel en haar motto is 'Find what feels good'. Dus je hoeft je niet in ingewikkelde krakeling vormen te persen (alhoewel ze ook tutorials heeft voor ingewikkeldere poses), maar het gaat om echt even in het moment zijn, focussen op je ademhaling en dat vermengen met aandacht voor je lichaam. Alhoewel dat voor veel mensen al te zweverig kan klinken, weet ik dat het verlelggen van je focus naar je lichaam en ademhaling wonderen kan doen voor hoe je in je vel zit. Eigenlijk net als met 'normaal' sporten. Ook is het cool dat je naarmate je het vaker doet, steeds meer kan. Dit merkte ik toen ik de '30 days of yoga challenge' deed via haar kanaal. Als je echt 30 dagen achter elkaar de video's doet, dan merk je gewoon super snel grote vooruitgang.

Zelf doe ik haar video's nu een paar keer per week. Vaak op een vrije dag, meteen nadat ik opsta. Ik merk dat ik daardoor echt super zen de dag begin en mijn lijf op een fijne manier even wakker maak. Ze besteedt ook veel aandacht aan het vormen van positieve gedachten en mindset, wat je echt even een boost kan geven als je je mentaal wat minder voelt. Uiteraard zie ik ook veel dingen terug vanuit de psychologie die hier eigenlijk heel praktisch worden gebruikt. Ik ben fan.

Doen jullie ook aan yoga, of iets vergelijkbaars?

vrijdag 21 oktober 2016

To be online or offline

Afgelopen woensdag kreeg ik een boek te leen van een vriendin. Nu twee dagen later heb ik het verslonden. 'Een jaar offline' door Bram van Montfoort. Het boek stamt uit 2013 (want dat kan snel gaan in de online wereld), maar is nog heel actueel. Een student journalistiek besluit een jaar lang offline te gaan: geen internet en geen mobiele telefoon. Radicaal en met duidelijke regels. Zelf geen gebruik maken van internet en mobiel en ook niet anderen opdracht geven het voor je te gebruiken. Ik vond het super interessant om over zijn project te lezen. Vooral omdat ik me erg herken in zijn dilemma's en misschien ook internetverslaving.



Het gekke is, dat het helemaal niet zo raar is om offline te leven. Er zijn nog genoeg Nederlanders die niet eens over een computer beschikken, laat staan over internet. Zelfs 2,5 miljoen mensen zijn laaggeletterd en kunnen daardoor vaak moeilijk met computers overweg en 250.000 mensen zijn analfabeet (bron).
Maar goed, ik behoor natuurlijk niet tot deze doelgroep en ik ben nog (net) van een generatie die met internet is opgegroeid. Althans, vanaf de middelbare school. Daarvoor was het leven helemaal ongecompliceerd wat digitaliteit (is dat een woord?) betreft.


Toch ben ik anno 2016 erg 'online'. Ik blog. Heb een account op facebook, Instagram, Twitter, Snapchat en LinkedIn. Gebruik Whatsapp de hele dag door. Check mijn mail meerdere malen per dag. En laten we maar niet over Youtube beginnen..
Herhaaldelijk heb ik mezelf regels opgelegd. Mijn eigen 'projectjes' opgezet. Ik begon met een uitgebreide gebodenlijst. Die zag er zo uit:

Regels online media

1. Kijk alleen de video's op youtube van je abonnementen
2. De maximum tijd die je besteedt aan youtube en blogs is 1 uur per dag. Wanneer dit meer is, verminder je abonnementen.
3. Zet een timer wanneer je filmpjes kijkt of blogs leest. Wanneer het uur voorbij is, stop.
4. Wat ga je doen als de tijd voorbij is: leren voor studie, boek lezen, huis opruimen en schoon maken, blogs schrijven.
5. Facebook/instagram/twitter/snapchat: verwijder alle apps van je telefoon. Period.
6. Mail: max 2 x per dag checken.
7. Zet je telefoon voor het slapen op flightmodus.

Uiteindelijk heb ik dit wel een tijd volgehouden, maar ben ik toch maar gaan simplificeren. Nu is het al een tijdje alleen de regel: maximaal een uur per dag Youtube. Vooral omdat dit medium mijn grootste verslaving lijkt te zijn. En soms vraag ik me af hoe ver ik hierin moet gaan. 
Er zijn momenten dat ik denk drastisch alle abonnementen op kanalen te moeten opzeggen, om me vervolgens weer te abonneren en alle schade in één binge-watch sessie in te halen. Kortom; een verslaving. Maar het is voor mij ook ontspanning, entertainment en zeker inspirerend. Dus ik mag van mezelf kijken, maar ik beperk het met een tijdslimiet. Zodat ik ook nog toe kom aan het lezen van een boek, het schrijven van een blog of toch een telefoontje pleeg met mijn moeder.



Hoe is jullie online gedrag? Is je online leven van invloed op het leven offline? En heb je een vorm van internetverslaving? Ik ben benieuwd!

donderdag 20 oktober 2016

All by myself: alleen leuke dingen doen



Voor de tweede dag op rij ging ik vandaag naar de bioscoop. Weer Springhaver, dit keer alleen. Wat houdt me tegen? Ik heb een vrije dag, geen afspraken gepland, een Cinevillepas, alle ingrediënten zijn aanwezig. Volgens mij is dit al zeker de derde keer dat ik alleen naar de bios ga, en dat bevalt me goed.

Ik was trouwens in het begin helemaal alleen, maar daarna kwamen er nog twee mensen in hun uppie de bios in. Zo vreemd is het tegenwoordig niet om dit soort dingen alleen te doen. Sterker nog; het lijkt wel een rage te worden. Menig vriendin heeft het erover: "Ik ben dit weekend alleen in een café koffie gaan drinken", "Voor we samen gaan eten, ga ik vast alleen in het restaurant zitten. Ja, wel met een boek hoor", "Ik heb een vakantie geboekt naar Tenerife, alleen."
Allemaal voorbeelden van dames die ook plezier willen hebben, zonder genoodzaakt te zijn gezelschap op te trommelen.

In het begin is het ongemakkelijk, maar daarna voelt het als een overwinning en ga je er ook echt plezier aan beleven. Voor mijn gevoel is het niet per sé zo dat je iets moet bewijzen: 'Ik kan het ook alleen!', maar meer als een soort extra optie. Samen met iemand iets doen is vanzelfsprekend, maar alleen kan het ook best leuk zijn.

Hieronder 7 voordelen van alleen een activiteit ondernemen.

1. Obviously: je kunt zelf álles bepalen. Waar je heen gaat, hoe laat, hoe lang je blijft, wanneer je eet en drinkt. Geen concessies. Is ook weleens lekker.

2. Je ontmoet sneller andere mensen. Vandaag kwam er dus een meid na mij de bioscoopzaal binnen. En omdat je toch alleen bent, is het makkelijker om je te wenden tot een ander en een praatje te maken. Iets wat je niet zo snel zou doen tijdens een romantische date, of met een groep vriendinnen erbij. We kletsten gezellig en ik wilde haar bijna vragen om vaker samen naar de bios te gaan (haha, de ironie).

3. Je bent meer aandachtig bezig/mindful. Normaal gesproken ben je gezellig aan het kletsen en zijn het gezelschap en de gesprekken je voornaamste focus. Nu kun je echt aandacht besteden aan hoe je lekker op die bioscoopstoel zit, hoe het schuim van die cappuccino smaakt, of hoe de bladeren op de grond vallen van de bomen, tijdens een wandeling in je Remy.

4. Je voelt je volwassen en onafhankelijk. Ondanks dat ik zei dat het niet gaat om het bewijzen dat je iets alleen kan, geeft het toch wel een fijn gevoel om te weten dat je niet gillend gek wordt als je even op jezelf aangewezen bent. Ook als er even geen mensen voor je zijn, kun je jezelf vermaken. En dat is een fijn gegeven. Uiteindelijk ben je zelf je eigen basis waarnaar je terug keert. Dan kun je het maar net zo goed naar je zin hebben met jezelf.

5. Je doet andere dingen dan anders. Deze hangt wel een beetje samen met punt 1, maar gaat vooral over het kiezen van een nieuwe activiteit. Vaak pas je je toch aan de mensen aan met wie je bent en ga je misschien minder snel nieuwe dingen uitproberen. Nu kun je in je eentje makkelijk een yogaweekend boeken, ook al zijn je vrienden hier helemaal niet mee bezig.

6. Je ervaart meer rust. Omdat je dingen meer met aandacht doet en meer de tijd neemt, is het ook makkelijker om letterlijk even stil te zijn. Niet nadenken, niet praten en niet haasten. Dit is wel iets wat waarschijnlijk voor veel mensen oefening vergt, omdat je in eerste instantie misschien geneigd bent om meteen de zaal uit te lopen na de film en terug naar huis te fietsen. Maar waarom niet even een kop thee na aan de bar? Of een stukje verder lopen naar dat onbekende steegje verderop? De rust brengt je tot meer intuïtief handelen, wat mooie dingen op kan leveren.

7. Daarmee kom ik bij mijn laatste punt. Je leert jezelf beter kennen. Wat vind ik nou echt leuk om te doen? Hoe red ik mezelf in een vreemde omgeving? Op welke manier reageer ik als anderen mij aanspreken? Waar geniet ik echt van? De antwoorden komen alleen als je het even helemaal in je uppie ervaart, zonder invloeden van buitenaf. En met deze nieuwe inzichten kun je weer gezellig samen met anderen leuke dingen ondernemen. Want sommige dingen zijn gewoon leuker om samen te beleven.


woensdag 19 oktober 2016

Filmrecensie Captain Fantastic



Een uur geleden zat ik nog in de bioscoop, bij theater Springhaver in Utrecht. Samen met een vriendin keek ik naar de film Captain Fantastic. Beide hebben we een Cinevillepas aangeschaft, waardoor we 'gratis' naar de film kunnen in het filmhuis.
Ja, ik weet het. Ik heb ook al de museumkaart, waarom nog zo'n pas? Nou, kijk naar buiten. Wil je nog beter weer om een filmpje te pakken? Ik weet zeker dat ik er veel gebruik van ga maken. Bovendien kunnen we én vaker samen gaan, omdat we allebei zo'n pas hebben, én ik kan vaker in mijn uppie naar de bios. Dat is echt iets wat ik iedereen kan aanraden. Daar heb ik het nog wel een andere keer over.


Maar goed, we gingen dus naar Captain Fantastic. Ik had eerst al een beschrijving gelezen over de film en het leek me een goed plot. Een vader (Viggo Mortensen) voedt zijn 6 kinderen op in de natuur, buiten de maatschappij. Natuurlijk stuiten ze op problemen, maar ik ga niet verklappen wat er verder gebeurt. Helaas was mijn beleving al deels verpest, omdat ik van tevoren een trailer van de film bekeek. Nooit. Doen. Het leek alsof ik de halve film al had gezien en precies wist welke scènes zich zouden aandienen. Dat dacht ik tenminste van tevoren.

In de bios zelf, was ik daar helemaal niet meer mee bezig en zat ik er helemaal in.
Het is erg bijzonder om te zien welke standaarden en normen de vader zijn kinderen mee geeft en hoe hij hen zelf erg wereldwijs maakt, ondanks hun afstand tot de wereld in het dagelijks leven. Op het eerste gezicht leek het wel even de Von Trapp familie, zo welopgevoed en in het gareel zijn de kids. Maar al snel wordt duidelijk dat ze juist erg uniek zijn en zelf nadenken over wat wel en niet goed is voor ze.



Ok, het lijkt door mijn beschrijving misschien alsof het een of andere Disneyfilm is, maar het heeft juist een erg maatschappijkritische boodschap en gaat niet zomaar over het gezinsleven. Wat is je plaats in de maatschappij? En hoe vervul je die op jouw unieke manier? Welke manier van leven is 'goed'? En hoe is de verhouding tussen kinderen en volwassenen daarin?

Allemaal vragen die oprijzen bij het zien van deze film. Daarnaast is het gewoon een mooi verhaal met prachtige beelden van de natuur. En de acteerskills van Viggo mogen er ook zeker wezen.