Doorgaan naar hoofdcontent

Werkgedachten



Vandaag was ik bij een bijeenkomst voor Part-up. Mijn baas had mij gevraagd om er naar toe te gaan om te kijken of en hoe wij dit concept ook in onze werkwijze kunnen implementeren.

In het kort is Part-up een online plek waar mensen projecten op zetten en daarbij de juiste mensen en middelen verzamelen om dit project uit te kunnen voeren. Maar als individu kun je jezelf ook aanmelden en deelnemen aan projecten die je aanspreken. Zo kun je dus je tijd invullen door vooral dingen te doen die je leuk vindt en kun je ook je talenten gebruiken die je nu bijvoorbeeld niet in je huidige baan kwijt kunt.

Dit zette me aan het denken. Ik ben zelf al 5 jaar aan het werk in mijn huidige functie als persoonlijk begeleider. Ik weet dat ik meer kan en meer wil. Tot nu toe is het nog niet gelukt om op de conventionele manier een baan te verwerven als psycholoog. Maar als ik nu gewoon ga kijken naar wat ik leuk vind om te doen en waar ik blij van word, in plaats van te fixeren op welke baan ik wil, kom ik misschien ook dichter bij mijn doel.

Het afgelopen jaar heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een innovatienetwerk, wat ik super interessant vond. Ik vind het leuk om na te denken over de overstijgende zaken aan mijn werk, om implementatieplannen te bedenken en uit te zetten. Bij de evaluatie van het project heb ik zelfs gezegd dat ik dit wel fulltime zou willen doen.

Maar hoe zit het dan met mijn droom om als psycholoog te werken? Moet ik die dan maar op een lager pitje zetten? Het gevoel bekruipt me dat ik dan iets mis en aan het eind van mijn carrière nooit heb kunnen doen wat ik echt wil.

Uiteindelijk gaat het er wel om dat je plezier hebt in je werk. En het is maar werk. Waar ik ook blij van wordt is schrijven. Salsa dansen. Reizen. Wie weet kan ik daarmee nog wel iets bijdragen aan één van de Part-up projecten. Ik blijf er in ieder geval van genieten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

I believe in... Audrey Hepburn

73.       Alle films met Audrey Hepburn kijken (2/29).

In mijn to-do lijst heb ik opgenomen dat ik alle films van Audrey Hepburn wil zien. Ik denk dat de meesten wel weten wie zij was, maar voor de enkelen die haar nog niet kennen, hier een korte beschrijving.




Audrey was een Nederlands-Britse filmster in de jaren '50 en '60 die vooral romantische films maakte. Het was in de tijd van de zwart-wit films en ze was een groot icoon destijds. Vooral op beauty- en fashiongebied. Dit is ze voor velen nu nog steeds. Zo ook voor mij.
Ik vind haar echt een klassieke schoonheid die naast door haar looks ook een grote indruk achterlaat door haar sprankelende persoonlijkheid. Ze is iemand die vooral rollen speelt van onafhankelijke, sterke, maar echt vrouwelijke vrouwen. Ze weet wat ze wil en ook hoe ze dat kan krijgen en vaak gebruikt ze mannen om gedaan te krijgen wat ze wil. Ze windt ze zo om haar vinger door haar ietwat naïeve, maar positieve en vrolijke voorkomen. Ze heeft ook iets mys…

All by myself: alleen leuke dingen doen

Voor de tweede dag op rij ging ik vandaag naar de bioscoop. Weer Springhaver, dit keer alleen. Wat houdt me tegen? Ik heb een vrije dag, geen afspraken gepland, een Cinevillepas, alle ingrediënten zijn aanwezig. Volgens mij is dit al zeker de derde keer dat ik alleen naar de bios ga, en dat bevalt me goed.

Ik was trouwens in het begin helemaal alleen, maar daarna kwamen er nog twee mensen in hun uppie de bios in. Zo vreemd is het tegenwoordig niet om dit soort dingen alleen te doen. Sterker nog; het lijkt wel een rage te worden. Menig vriendin heeft het erover: "Ik ben dit weekend alleen in een café koffie gaan drinken", "Voor we samen gaan eten, ga ik vast alleen in het restaurant zitten. Ja, wel met een boek hoor", "Ik heb een vakantie geboekt naar Tenerife, alleen."
Allemaal voorbeelden van dames die ook plezier willen hebben, zonder genoodzaakt te zijn gezelschap op te trommelen.

In het begin is het ongemakkelijk, maar daarna voelt het als een overwi…

Nostalgie: Ally McBeal

In mijn eerste studentenhuis woonde een meid naast mij, waar ik het goed mee kon vinden. Ik was psychologiestudente, zij zat op de Hogeschool voor de Kunsten en was al druk bezig voor meerdere opdrachtgevers. Inmiddels is ze een succesvolle kunstenares.

Anyway, tijdens de avonden dat ik alleen op mijn kamer zat, kwam ze regelmatig langs om te kletsen, of klopte ik even bij haar aan voor een praatje. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze Ally McBeal keek en ik vroeg of ik ook een keer mee mocht kijken. Sindsdien werd het bijna een soort ritueel: Ally McBeal kijken met een grote beker thee.


Ik was er heel blij mee! Het was super gezellig en ik had een nieuwe coole serie ontdekt.
Tenminste, nieuw is hij niet. De serie draaide van 1997-2002 (ik keek hem toen in 2006) en als ik de afleveringen nu terug kijk, zie je gewoon hoe verouderd de mode is en hoe slecht de beeldkwaliteit. Zo anders dan de series van nu! Maar dat vind ik eigenlijk juist leuk.

Voor de mensen die niet uit de j…