Doorgaan naar hoofdcontent

And so this is Christmas, and what have you done - 5 km hardlopen!



Na 1,5 dag mezelf helemaal volgepropt te hebben met Kaffee und Kuchen en Kalkoen (of Puter zoals mijn schoonfamilie het noemt), dacht ik dat het wel eens tijd zou kunnen zijn voor wat lichaamsbeweging. Omdat het inmiddels alweer 3,5 week geleden was dat ik mijn hardloopschoenen had aangetrokken, om maar niet te spreken over het dramatische aantal meters dat ik daarin had voortbewogen, vond ik tweede kerstdag een uitgelezen kans om mijn persoonlijke record (ahum) eens op te vijzelen.

Ok, paarse schoentjes aan, mijn Utrecht University sweater aan tegen de kou (en omdat ik dan nog net op een ufje lijk) en gáán! Mijn playlist genaamd 'vette shit' had ik al op standje 10 gezet, zodat het geluid van mijn doffe stappen mij niet zou afleiden - lees ontmoedigen - en ik had me voorgenomen om rustig aan te beginnen. Een aantal weken geleden was het daar immers op fout gelopen en had ik bedacht dat ik best eens de versnelling een tandje hoger kon zetten bij de start. Not a good idea.


Om de kans op succes ditmaal nog meer te vergroten koos ik een nieuw route, waardoor het voor mij tot nu toe altijd makkelijker vol te houden is. Je hebt altijd wat leuks en nieuws om naar uit te kijken als je aan het lopen bent en wordt dus afgeleid van je innerlijke stress en eventuele slechte prestaties.
Op naar de Meernbrug over het water. Het gaat best lekker, dacht ik bij mezelf. Lekker hardloopweer, geen wind, aardige hardlopers die me glimlachend begroeten (of was het een meelevende grimas?). Dan de brug. Mijn doel was vandaag om eindelijk weer eens de 5 km aan te tikken, of ik nou een snelheid neerzet van een haas of een schildpad, dat maakt niet uit, als ik maar continu zou blijven rennen.


Dat heb ik geweten! Twee keer een steile brug op, dan ga je je wel een schildpad voelen. Gelukkig waren daar Icona Pop en Muse die mij voorttrokken en me aanmoedigden vooral door te gaan. 'I don't caaare! I love it!' (uhuh) en 'Theeey will not fooorce us!' (nee een ander dwingt me niet, ik loop me hier toch echt zelf uit te sloven).


Over de helft, dat gaat goed. Nu kan, nee mág ik niet meer stoppen. De vorige keer is me dat 'overkomen', dat ga ik geen tweede keer op rij doen. Het slechtste gevoel wat een hardloper kan hebben is het gevoel nadat je hebt opgegeven. I'm not a quitter, but a fighter (hey nieuw ideetje voor mijn vette playlist)!

Onderaan de brug werd ik plotseling toch nog even een haas want een vrouw van middelbare leeftijd bleef netjes achter mij lopen. Yes, ze trekt zich aan mij op, dan doe ik het toch niet zo slecht. Tot het moment dat ze ineens haar krachten had hervonden en me als een speer voorbij rende. Hmm.. niet door laten afleiden, gewoon doorgaan. Nog maar 2 km.


Het stuk door park Oog in Al ging best goed, ik vind het altijd lekker om over het grindpad speciaal voor hardlopers te rennen, ook al moet ik daarna alle steentjes tussen mijn schoenen uit pulken. Ok, mijn trackervoice van Runkeeper vertelt me nu dat ik nog maar 1 km hoef. Dat moet te doen zijn. Bijna thuis, nog even volhouden. Dan vertelt mevrouw de tracker mij dat ik al 35 min gelopen heb en ik er nog steeeeeds niet ben! Laat ik nog maar even extra hard rennen, dan ben ik er sneller. Gelukkig waren daar ineens Will.I.Am en Britney Bitch om me te coachen over de eindstreep. En lekker dat dat was! Die 5 km heb ik lekker weer in de pocket. En ook weer plaats in mijn buik voor een nieuw schransmaal op tweede kerstdag.




Reacties

Populaire posts van deze blog

I believe in... Audrey Hepburn

73.       Alle films met Audrey Hepburn kijken (2/29).

In mijn to-do lijst heb ik opgenomen dat ik alle films van Audrey Hepburn wil zien. Ik denk dat de meesten wel weten wie zij was, maar voor de enkelen die haar nog niet kennen, hier een korte beschrijving.




Audrey was een Nederlands-Britse filmster in de jaren '50 en '60 die vooral romantische films maakte. Het was in de tijd van de zwart-wit films en ze was een groot icoon destijds. Vooral op beauty- en fashiongebied. Dit is ze voor velen nu nog steeds. Zo ook voor mij.
Ik vind haar echt een klassieke schoonheid die naast door haar looks ook een grote indruk achterlaat door haar sprankelende persoonlijkheid. Ze is iemand die vooral rollen speelt van onafhankelijke, sterke, maar echt vrouwelijke vrouwen. Ze weet wat ze wil en ook hoe ze dat kan krijgen en vaak gebruikt ze mannen om gedaan te krijgen wat ze wil. Ze windt ze zo om haar vinger door haar ietwat naïeve, maar positieve en vrolijke voorkomen. Ze heeft ook iets mys…

All by myself: alleen leuke dingen doen

Voor de tweede dag op rij ging ik vandaag naar de bioscoop. Weer Springhaver, dit keer alleen. Wat houdt me tegen? Ik heb een vrije dag, geen afspraken gepland, een Cinevillepas, alle ingrediënten zijn aanwezig. Volgens mij is dit al zeker de derde keer dat ik alleen naar de bios ga, en dat bevalt me goed.

Ik was trouwens in het begin helemaal alleen, maar daarna kwamen er nog twee mensen in hun uppie de bios in. Zo vreemd is het tegenwoordig niet om dit soort dingen alleen te doen. Sterker nog; het lijkt wel een rage te worden. Menig vriendin heeft het erover: "Ik ben dit weekend alleen in een café koffie gaan drinken", "Voor we samen gaan eten, ga ik vast alleen in het restaurant zitten. Ja, wel met een boek hoor", "Ik heb een vakantie geboekt naar Tenerife, alleen."
Allemaal voorbeelden van dames die ook plezier willen hebben, zonder genoodzaakt te zijn gezelschap op te trommelen.

In het begin is het ongemakkelijk, maar daarna voelt het als een overwi…

Nostalgie: Ally McBeal

In mijn eerste studentenhuis woonde een meid naast mij, waar ik het goed mee kon vinden. Ik was psychologiestudente, zij zat op de Hogeschool voor de Kunsten en was al druk bezig voor meerdere opdrachtgevers. Inmiddels is ze een succesvolle kunstenares.

Anyway, tijdens de avonden dat ik alleen op mijn kamer zat, kwam ze regelmatig langs om te kletsen, of klopte ik even bij haar aan voor een praatje. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ze Ally McBeal keek en ik vroeg of ik ook een keer mee mocht kijken. Sindsdien werd het bijna een soort ritueel: Ally McBeal kijken met een grote beker thee.


Ik was er heel blij mee! Het was super gezellig en ik had een nieuwe coole serie ontdekt.
Tenminste, nieuw is hij niet. De serie draaide van 1997-2002 (ik keek hem toen in 2006) en als ik de afleveringen nu terug kijk, zie je gewoon hoe verouderd de mode is en hoe slecht de beeldkwaliteit. Zo anders dan de series van nu! Maar dat vind ik eigenlijk juist leuk.

Voor de mensen die niet uit de j…